به نام دوست

منبع :http://pa2gh.blogspot.com

۱- روزگار غیبت صغری

۲- زمان صدور نامه خطاب به شیخ مفید(رحمة الله علیه).

۳- از هنگام صدور نامه تا کنون

فرمایش امام زمان(ارواحنا فداه) در غیبت صغری

امام عصر(علیه‎السلام) از طریق محمدبن عثمان(ره)٬ دومین نائب خویش در زمان غیبت صغری٬ خطاب به همه شیعیان فرموده‎اند:

برای تعجیل در فرج بسیار دعا کنید که همانا فرج و گشایش شما در آن است.(۱)

در این سخن دو نکته مهم وجود دارد:

۱- کثرت دعا، یعنی به دعای کم و در زمان محدود اکتفا نشود. آری٬ منتظران واقعی حضرتش از چشم انتظاری ملول نمی‎شوند و هرگز از تمنای فرج خسته نمی‎گردند.

۲- فرج و گشایش در همه امور ما (اخروی و دنیوی) تنها و تنها به فرج و ظهور امام عصر(علیه‎السلام) وابسته است. در کتاب شریف مکیال المکارم آمده است:

"یکی از زنان با ایمان و پارسا در هنگام تسلط کفار بر کشور اسلامی و غم و ناراحتی شدید مردم٬ بزرگی را در عالم رویا دید که می‎فرمود:

اگر مومن پس از نمازهایش٬ همانطوری که وقتی خود مریض یا مقروض می‎شود، یا به گرفتاری دیگری دچار می‎آید٬ برای رفع گرفتاری خود٬ به دعا کردن به جِد روی می‎آورد؛ در دعا برای فرج مولایش مواظبت و مداومت کند٬ انسان که فراق امام زمان(ارواحنا فداه) باعث غم و ناراحتی او شده و قلبش را شکسته و احوالش را پریشان کرده باشد٬ چنین دعایی در این حالت یکی از این دو امر را موجب می‎شود: یا امام زمانش سریع‎تر ظهور می‎کند یا غم و ناراحتی مومن دعاکننده٬ با برطرف شدن گرفتاری‎هایش و نجات از فتنه‎ها٬ به خوش حالی مبدل می‎شود." (۲)

برای تعجیل در فرج امام زمان(عج) صلوات

پی‎نوشت‎ها:

۱- کمال الدین، ۲، ص ۴۵۸ (باب ۴۵- ح۳)/ احتجاج، ج ۲، ص ۴۹۹/ بحارالانوار، ج۵۳، ص ۱۸۱-۱۸۲.

۲- مکیال المکارم، ج ۱، ۴۶۰.

گروه دین و اندیشه تبیان، هدهدی

استاد دانشگاه با این سوال ها شاگردانش را به یك چالش ذهنی کشاند.آیا خدا هر چیزی که وجود دارد را خلق کرد؟شاگردی با قاطعیت پاسخ داد:"بله او خلق کرد"استاد پرسید: "آیا خدا همه چیز را خلق کرد؟"شاگرد پاسخ داد: "بله, آقا"استاد گفت: "اگر خدا همه چیز را خلق کرد, پس او شیطان را نیز خلق کرد. چون شیطان نیز وجود دارد و مطابق قانون که کردار ما نمایانگر صفات ماست , خدا نیز شیطان است"شاگرد آرام نشست و پاسخی نداد. استاد با رضایت از خودش خیال کرد بار دیگر توانست ثابت کند که عقیده به مذهب افسانه و خرافه ای بیش نیست.

شاگرد دیگری دستش را بلند کرد و گفت: "استاد میتوانم از شما سوالی بپرسم؟"استاد پاسخ داد: "البته"شاگرد ایستاد و پرسید: "استاد, سرما وجود دارد؟"استاد پاسخ داد: "این چه سوالی است البته که وجود دارد. آیا تا کنون حسش نکرده ای؟ "شاگردان به سوال مرد جوان خندیدند.مرد جوان گفت: "در واقع آقا, سرما وجود ندارد. مطابق قانون فیزیک چیزی که ما از آن به سرما یاد می کنیم در حقیقت نبودن گرماست. هر موجود یا شی را میتوان مطالعه و آزمایش کرد وقتیکه انرژی داشته باشد یا آنرا انتقال دهد. و گرما چیزی است که باعث میشود بدن یا هر شی انرژی را انتقال دهد یا آنرا دارا باشد. صفر مطلق (460- F) نبود کامل گرماست. تمام مواد در این درجه بدون حیات و بازده میشوند. سرما وجود ندارد. این کلمه را بشر برای اینکه از نبودن گرما توصیفی داشته باشد خلق کرد." شاگرد ادامه داد: "استاد تاریکی وجود دارد؟"استاد پاسخ داد: "البته که وجود دارد"شاگرد گفت: "دوباره اشتباه کردید آقا! تاریکی هم وجود ندارد. تاریکی در حقیقت نبودن نور است. نور چیزی است که میتوان آنرا مطالعه و آزمایش کرد. اما تاریکی را نمیتوان. در واقع با استفاده از قانون نیوتن میتوان نور را به رنگهای مختلف شکست و طول موج هر رنگ را جداگانه مطالعه کرد. اما شما نمی توانید تاریکی را اندازه بگیرید. یک پرتو بسیار کوچک نور دنیایی از تاریکی را می شکند و آنرا روشن می سازد. شما چطور می توانید تعیین کنید که یک فضای به خصوص چه میزان تاریکی دارد؟ تنها کاری که می کنید این است که میزان وجود نور را در آن فضا اندازه بگیرید. درست است؟ تاریکی واژه ای است که بشر برای توصیف زمانی که نور وجود ندارد بکار ببرد."در آخر مرد جوان از استاد پرسید: "آقا، شیطان وجود دارد؟"زیاد مطمئن نبود. استاد پاسخ داد: "البته همانطور که قبلا هم گفتم. ما او را هر روز می بینیم. او هر روز در مثال هایی از رفتارهای غیر انسانی بشر به همنوع خود دیده میشود. او در جنایتها و خشونت های بی شماری که در سراسر دنیا اتفاق می افتد وجود دارد. اینها نمایانگر هیچ چیزی به جز شیطان نیست."

و آن شاگرد پاسخ داد: شیطان وجود ندارد آقا. یا حداقل در نوع خود وجود ندارد. شیطان را به سادگی میتوان نبود خدا دانست. درست مثل تاریکی و سرما. کلمه ای که بشر خلق کرد تا توصیفی از نبود خدا داشته باشد. خدا شیطان را خلق نکرد. شیطان نتیجه آن چیزی است که وقتی بشر عشق به خدا را در قلب خودش حاضر نبیند. مثل سرما که وقتی اثری از گرما نیست خود به خود می آید و تاریکی که در نبود نور می آید.نام مرد جوان یا آن شاگرد تیز هوش كسی نبود جز ، آلبرت انیشتن !

منبع : http://www.irpdf.com

1- آرزو دارم روزي اين حقيقت به واقعيت مبدل شود كه همه‌ي انسان‌ها برابرند. (مارتين لوتر‌كينگ)

2- بهتر است روي پاي خود بميري تا روي زانو‌هايت زندگي كني. (رودي)

3- قطعاً خاك و كود لازم است تا گل سرخ برويد. اما گل سرخ نه خاك است و نه كود (پونگ)

4- بر روي زمين چيزي بزرگتر از انسان نيست و درانسان چيزي بزرگتر از فكر او. (هميلتون)

5- عمر آنقدر كوتاه است كه نمي‌ارزد آدم حقير و كوچك بماند. (ديزرائيلي)

6- چيزي ساده تر از بزرگي نيست آري ساده بودن همانا بزرگ بودن است. (امرسون)

7- به نتيجه رسيدن امور مهم،اغلب به انجام يافتن يانيافتن امري به ظاهر كوچك بستگي دارد.(چارديني)

۸- اگر طالب زندگي سالم و بالندگي‌رو مي باشيم بايد به حقيقت عشق بورزيم. (اسكات پك)

۹- زندگي بسيار مسحور كننده است فقط بايد با عينك مناسبي به آن نگريست. (دوما)

۱۰- دوست داشتن انسان‌ها به معناي دوست داشتن خود به اندازه ي ديگري است. (اسكات پك)

روشن بینی و تمریناتی برای تقویت آن

شش مرحله عاقبت ما از زبان نیچه

کنسرت بزرگ شیطان

آموزش برنامه نویسی جاوا برای موبایل به وسیله نرم افزار Netbean

ماهنامه عکاسی دیجتال SHOT شماره 6

ماهنامه عکاسی دیجتال SHOT شماره 5

آموزش کامل پیانو

نت 72 موزیک مختلف

طنز اختراع بزرگ انسان

چرا سرعت سیستم کاهش پیدا کرده است؟!

ساخت گام به گام فیلم های دی وی دی

 کلاس آموزشی HTML

شکمی عضلانی و سالم

 اگه بوی دهانتان آزارتان میدهد این مقاله را بخوانید

برای مشاهده کتاب ها و مقاله ها از اینجا فایل مورد نظر را دانلود کنید .

شکسپیر می گوید: به جای تاج گل بزرگی که پس از مرگم برایتابوتم می آوری، شاخه ای از آن را همین امروز به من هدیه کن

سرباز قبل از این كه به خانه برسد، از نیویورك با پدر و مادرش تماس گرفت و گفت:« پدر و مادر عزیزم، جنگ تمام شده و من می خواهم به خانه بازگردم، ولی خواهشی از شما دارم. رفیقی دارم كه می خواهم او را با خود به خانه بیاورم.»

پدر و مادر او در پاسخ گفتند:« ما با كمال میل مشتاقیم كه او را ببینیم.»

پسر ادامه داد:« ولی موضوعی است كه باید در مورد او بدانید، او در جنگ به شدت آسیب دیده و در اثر برخورد با مین یك دست و یك پای خود را از دست داده است و جایی برای رفتن ندارد و من می خواهم كه اجازه دهید او با ما زندگی كند.»

پدرش گفت:« پسر عزیزم، متأسفیم كه این مشكل برای دوست تو بوجود آمده است. ما كمك می كنیم تا او جایی برای زندگی در شهر پیدا كند.»

پسر گفت:« نه، من می خواهم كه او در منزل ما زندگی كند.»

آنها در جواب گفتند:« نه، فردی با این شرایط موجب دردسر ما خواهد بود. ما فقط مسئول زندگی خودمان هستیم و اجازه نمی دهیم او آرامش زندگی ما را برهم بزند. بهتر است به خانه بازگردی و او را فراموش كنی.»

در این هنگام پسر با ناراحتی تلفن را قطع كرد و پدر و مادر او دیگر چیزی نشنیدند.

چند روز بعد پلیس نیویورك به خانواده پسر اطلاع داد كه فرزندشان در سانحه سقوط از یك ساختمان بلند جان باخته و آنها مشكوك به خودكشی هستند.

امروز ميخوام يه داستان جالب در مورد عشق براتون بنويسم اين داستانو قبلا شنيده بودم و الان ميخوام به زبون خودم براتون تعريف كنم اميدوارم خوشتون بياد :

روزي روزگاري در جزيره‌اي دور افتاده تمام احساس‌ها كنار هم به خوبي و خوشي زندگي ميكردند. احساس خوشبختي ، پولداري . عشق ، دانايي ، صبر ، غم ، ترس ، شهوت و ... . و هر كدوم به روش خودشون مي‌زيستند ، تا اينكه يه روز احساس دانايي به همه گفت :

هر چه زودتر اين جزيره رو ترك كنين ، زيرا به زودي آب اين جزيره را خواهد گرفت و اگر بمانيد غرق ميشويد.

تمام احساسها با دستپاچگي قايقهاي خود را از انبار خونشون بيرون آوردند و تعميرش كردند و پس از عايقكاري و اصلاح پاروها ، آنها را به آب انداختند و منتظر روز حادثه شدند .

روز حادثه كه رسيد همه چيز از يك طوفان بزرگ شروع شد و هوا به قدري خراب شد كه همه احساسها به سرعت سوار قايقها شدند و پارو زنان جزيره رو ترك كردند. در اين ميان ؛؛ عشق ؛؛ هم سوار برقايقش بود ، اما به هنگام دور شدن از جزيره ، متوجه حيوانات جزيره شد كه همگي به كنار ساحل آمده بودند و  احساس وحشت را نگه داشته بودند و نمي گذاشتند كه او سوار برقايق شود.

؛؛ عشق ؛؛ سريع و بدون تعلل برگشت و قايقش را به حيوانها داد و احساس ؛؛ وحشت ؛؛ كه زنداني شده بود رو آزاد كرد.  آنها همگي سوار شدند و ديگر جايي براي ؛؛ عشق ؛؛ نماند. قايق رفت و ؛؛ عشق ؛؛ در جزيره تنها ماند .جزيره لحظه به لحظه بيشتر زير آب مي فت و ؛؛ عشق ؛؛ تا زير گردن درآب فرو رفته بود. او نميترسيد زيرا احساس ؛؛ ترس ؛؛ جزيره را ترك كرده بود. اما نياز به كمك داشت . فرياد زد و از همه احساسها كمك خواست. اول كسي جوابش را نداد.

در همان نزديكي ها ، قايق دوستش ؛؛ پولداري ؛؛ را ديد و گفت :

؛؛ پولداري‌ ؛؛ عزيز يه من كمك كن.

؛؛ پولداري ؛؛ گفت متاسفم قايق من پراز پول ، شمش و طلاست و جاي خالي ندارد !!!

؛؛ عشق ؛؛ رو به سوي قايق ؛؛ غرور ؛؛ كرد و گفت :

مرا نجات ميدهي ؟؟؟

؛؛ غرور ؛؛ پاسخ داد :

هرگز تو خيسي و مرا خيس مي كني.

؛؛ عشق ؛؛ رو  به سوي ؛؛ غم ؛؛ كرد و گفت :

 اي ؛؛ غم ؛؛ عزيز مرا نجات بده.

اما ؛؛ غم ؛؛ گفت :

متاسفم عشق عزيز من اينقدر غمگينم كه يكي بايد بياد و خود منو نجات بده !!!

در اين بين ؛؛ خوشگذاراني ؛؛ و ؛؛ بيكاري ؛؛ از كنار عشق گذشتند ولي هرگز عشق از آنها كمك نخواست.

از دور ؛؛ شهوت ؛؛ را ديد و به او گفت :

؛؛ شهوت ؛؛ عزيز مرا نجات ميدي ؟؟؟

؛؛ شهوت ؛؛ پاسخ داد : هرگز ، برو به درك ، سالها منتظر اين لحظه بودم كه بميري ، حالا نجاتت بدم ، هرگز ، هرگز ؟؟؟ !!!

؛؛ عشق ؛؛ كه نمي‌تونست نا اميد بشه رو به سوي ؛؛ خدا ؛؛ كرد و گفت :

؛؛ خدايا ؛؛ ... منو نجات بده !!!

ناگهان صدايي از دور به گوشش رسيد كه فرياد مي زد :

نگران نباش من دارم به كمكت ميآم.

؛؛ عشق ؛؛ آنقدر آب خورده بود كه ديگه نمي‌توانست خودشو روي آب نگه دارد و بيهوش شد. پس از به هوش آمدن با تعجب خودش را در قايق ؛؛ دانايي ؛؛ يافت. آفتاب در حال طلوع مجدد بود و دريا آرامتر از هميشه . جزيره آرام آرام داشت از زير هجوم آب بيرون مي آمد زيرا امتحان نيت قلبي احساسها ديگر به پايان رسيده بود.

؛؛ عشق ؛؛ برخواست به ؛؛ دانايي ؛؛ سلام كرد و از او تشكر نمود.

؛؛ دانايي‌ ؛؛ پاسخ سلامش را داد و گفت :

من شجاعتش را نداشتم كه به سمت تو بيايم ، ؛؛ شجاعت‌ ؛؛ هم كه قايقش دور از من بود نمي‌توانست براي نجات تو راهي پيدا كند ، پس مي بيني كه هيچكدام از ما تو را نجات نداديم. ! يعني اتحاد لازم را بدون نجات تو نداشتيم ، عشق حكم فرمانده همه احساسهاست و مايه اتحاد آنهاست و وقتي نباشد اتحادي وجود نخواهد داشت.

؛؛ عشق ؛؛ با تعجب گفت :

پس اون صداي كي بود كه به من گفت براي نجات من ميآد ؟؟؟ !!!

؛؛ دانايي‌ ؛؛ گفت :

اون ؛؛ زمان ؛؛ بود .

؛؛ عشق ؛؛ با تعجب گفت :

؛؛ زمان ؛؛ ؟؟؟ !!! ؟؟؟

؛؛ دانايي‌ ؛؛ لبخندي زد و پاسخ داد :

بله ؛؛ زمان ؛؛ چون اين فقط ؛؛ زمان ؛؛ است كه لياقتش را دارد تا بفهمد كه ؛؛ عشق ؛؛ چقدر بزرگ است.

خدایا خدایا ! یگانه تویی

همه گریه ها را بهانه تویی

نگارا ! نگارا ! تو باغی ٬ بهاری

دل ساده ام را ٬ تو نقش و نگاری

شدم چون گلی ٬ ز ریشه جدا

به من برسان ٬ بهارِ مرا

بهارا بهارا ! بهانه مگیر

ز خاکستر ما ٬ زبانه مگیر

کویر دلم را تو باران نوری

تو رودی ٬ تو دریا ٬ تو شوق عبوری

جدا زِ تو ام ٬ غبار هوا

به خود برسان ٬ دوباره مرا

جدا ماندم هم چو نی تنها از نیستان ها ٬ حکایت دل ٬ به ناله کنم

غمی دارم همچو مولانا ٬ از جدایی ها ٬ شکایت دل ٬ به ناله کنم

چو نی گر شکستم ٬ صدایم تو هستی

تو را می پرستم ٬ خدایم تو هستی

ای غم ! ای همدم ! دست از سر دل بردار

ای شادی یکدم ٬ مرحم به دلم بگذار

دل جای شادی ست ٬ از غم شده ام بیزار

ای غم بیرون رو ٬ این خانه به او بسپار

با این خانه تنگ٬ با این پاره سنگ

با این دل چه کنم ؟ این آلوده رنگ

دل به دریا بزن در شب طوفان

تا به کی سر زدن بر درِ زندان ؟

تا کی تنهایی ؟ برخیز و پرگشا

در آسمان رها ٬ تا کوی نا کجا

ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.
توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را.
شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم.
انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.
جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند.
از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت.
ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌اي عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد.
به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام.
تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.
آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمام شد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را.
و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود

گفتم: تو شيرين مني...

گفتا: تو فرهادي مگر؟...

گفتم: خرابت مي شوم...

گفتا: تو آبادي مگر؟...

گفتم: ندادي دل به من...

گفتا:تو جان دادي مگر؟...

گفتم: ز كويت مي روم...

گفتا: تو آزادي مگر؟...

گفتم: فراموشم نكن...

گفتا: تو در يادي مگر؟

مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندند.آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند.